60'lı yıllardaki özgürlük ortamında Türkiye İşçi Partisi diye bir siyasi parti kuruldu ülkemizde. O zamanlar komünist ismi yasaklı olduğu için kendisini sosyalist olarak adlandırıyordu. Ama yöneticilerinin çoğu komünist ideolojiyi benimsemiş, bu yolda çile çekmiş insanlardı. Bunlardan biri de Sadun Aren isimli bir profesördü. Sadun Hoca'nın Ankara'da kiralık bir dairesi varmış. İyi para veriyorlar diye bunu orada görevli ABD vatandaşı bir aileye kiralamış. Gürültü de bunun üzerine kopuyor.
O sıralar solcu olmak moda. İşin aslını bilmeden, araştırmadan özellikle genç ve okumuş kesim solcuyuz diye ortaya çıkıyorlar. Bir başkaları da biz sizden daha çok solcuyuz diye yarışa giriyorlar. Sonunda işler karışıyor, siyaset alanı curcunaya dönüyor. Biz burada solun veya komünizmin eleştirisini veya savunusunu yapacak değiliz. Komünist ideoloji 1991 yılında insan fıtratına aykırı bir ekonomik sistemi ön gördüğü için sevaplarıyla ve günahlarıyla birlikte tarihe karıştı. Ama hayaleti aramızda dolaşıyor.
İşte 60'larda bir grup genç vatandaş da Türkiye İşçi Partisini kendilerince yeteri kadar solda bulmadıkları gerekçesiyle ortaya çıktılar ve çeşitli örgütler kurdular. Bu örgütler bir ara o kadar çoğaldı ki alfabedeki harfler isimlerini yazmak için yetersiz kaldı. "Aşırı sol" diye isimlendirilen bu hareketin taraftarlarından biri de Ertuğrul Akbay isimli gazeteciydi. Bu şahıs Prof.Aren'in ABD'li aileye kiraladığı evi eleştirerek öne çıktı. Yaptığı bütün haberlerde lafı dönüp dolaştırıp bu kiralık eve getiriyor ve ABD'ye karşı bir siyaset güden Aren'in neden ABD'lilere ev kiraladığını sorguluyordu. Sadun Aren hakkındaki kampanya bir ara öyle yoğunlaştı ki insanlar zamanın Adalet Partisi iktidarını eleştirmeyi bırakıp Türkiye İşçi Partisi ile uğraşmaya başladılar.
Sonunda benzer kampanyaların da etkisiyle Türkiye İşçi partisi zayıfladı ve oyları azaldı, 12 Mart 1971 muhtırası ile de kapatılarak yöneticileri kovuşturmaya uğradı. Ertuğrul Akbay ise bu tarihten çok önce İngiltereye kapağı atmış ve siyasi faaliyetlerini oradan yürütmeye başlamıştı. Biz o zamanlar aşırı solda olduğu iddia edilen bu şahsın neden Rusya veya Çin gibi ülkelere gitmeyip de kapitalizmin beşiği olarak kabul edilen İngiltere'de bulunduğunu anlamakta güçlük çekmiştik. Bir hatırlatma daha yapıp esas konumuza gelelim. Ertuğrul Akbay bundan bir kaç yıl önce rahmetli oldu. Oğlu Burak Akbay ise halen İngiltere'de yaşıyor. Türkiye'de yayınlanan ve hükümet karşıtı, kendisine sol yaftası iliştirmiş, NATO, ABD ve AB taraftarı Sözcü isimli yayın kuruluşunun sahibi.
Eski Türkiye İşçi Partisi tarih oldu. Geçen gün bir de baktım ki yenisi ortaya çıkmış. Eskisinin kurumsal olarak devamı değil ama aralarında ideolojik bakımdan büyük benzerlikler var. Örneğin eski İşçi Partisi sosyalist isimli bir partiydi, yenisi de programında şöyle diyor "“Varsın egemen sınıflar bir komünist devrim korkusuyla titresin. Proleterlerin, bu devrimde, zincirlerinden başka kaybedecekleri hiçbir şey yok. Kazanacakları bir dünya var.
Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!”
Şimdi komünist sözcüğünü kullanmak yasak olmadığı için aslını inkar etmek zorunda kalmamış. Eski İşçi Partisi sokak propagandasına çok önem verirdi, hatırlarım bütün duvarlara kendilerini tanıtan afişler yapıştırmıştı. Ama o zaman siyaset biraz daha farklıydı. İşçi Partisi çoğunlukla gece sokağa çıkar, arkasından polisler duvarlara afiş yapıştıranları toplardı. Çünkü partilerin afiş yapıştıracakları yerler belirlenmiş, ondan fazlasına afiş koymak yasaklanmıştı. Bir de parti karşıtları vardı, ellerine bıçak, tornavida kesici, kazıyıcı ne bulurlarsa alırlar ve partinin afişlerini duvardan kazımaya çalışırlardı.
Geçen gün yeni İşçi Partisinin bir sözü bana elli yıl öncesini hatırlattı. Diyorlardı ki " Duvarlar bizim, tüm duvarları afişlerle donatacağız". Dedim şimdi gençler ellerinde tutkal kovaları ve fırçalarla sokaklara çıkacak, başlayacak her yeri afişlemeye. Şimdi onları engelleyecek polisler, afişlerini yırtacak muhalif insanlar da yok, epeyce renklenecek duvarlar. Bu sabah bir de baktım Fethiyedeki bütün ilan panoları Türkiye İşçi Partisi afişleriyle dolmuş. Afiş işleriyle ilgim olmadığı için bugünkü fiyatını bilmiyorum, ama 2019 da bir tanesinin günlüğü 1000 liraymış. Afişlerin kaç gün kalacağı belli değil, ama milyonlar tutar bu kadar afiş. Ne yapalım gariban emekçilerin, gariban partisi.
Gelelim temel tartışmamıza; Türkiye İşçi Partisi diyor ki: "• Ülkemizde yabancı devletlerin/kurumların kurduğu ve Türkiye’nin başka ülke topraklarında kurduğu askeri üsleri kaldıracak, başta NATO olmak üzere bu tür askeri ittifaklardan çıkacağız". NATO'dan çıkacakmış, hayırlı olsun, biz de zamanı gelince bunun yapılmasını istiyoruz. Fakat bir soru kalıyor ortada , Türkiye İşçi Partisi NATO'nun patronu ABD'nin desteği ile varlığını sürdüren PKK-PYD'nin sivil kanadı HDP'nin paravan partisi Yeşil Sol Parti'nin listesinde seçime giriyor çoğu yerde. Nasıl oluyor bu iş. NATO'dan çıkacağız diyenlerle, NATO'nun askerlerinin desteği ile ayakta duran bir parti nasıl oluyor da aynı listede seçimlere ortak giriyor. İşte işin bütün sırrı burada. Emperyalizmin koltuğunun altına sığındın mı her şey olur bu dünyada.