Muğla’da geçtiğimiz gün düzenlenen bir toplantının salon girişinde, dikkat çeken bir afiş vardı.
Üzerinde Sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın şu sözü yer alıyordu:
“Biz ahde vefayı da biliriz, dosta selamı da.”
İşte tam bu sözle yüreğimizin ısındığı anda, içeriden gelen bir başka haber yüreğimizi burktu.
Salonun dışında kalan bir ses vardı.
O ses, yıllardır bu davaya emek veren,
AK Parti'nin bayrağını miting meydanlarında taşıyan,
STK kimliğiyle halkla birebir teması olan bir isimdi.
Telefonuna bakılmayan, engellenen,
yüz yüze geldiğinde ise
“Sana dönüş yapmak zorunda değilim”
denilen bir dava insanıydı.
Afiş oradaydı.
Ama içeri giren vefa değil, sessizlikti.
Girilen protokol, ama kaybedilen gönüldü.
Sayın Cumhurbaşkanımız doğru söylüyor:
Ahde vefa gerekir. Dosta selam gerek.
Ama biz de diyoruz ki:
Selamı yazmak yetmez.
Selamı almak, hissettirmek, yaşatmak gerekir.
Bizler bu davanın reklam yüzü değil, omuz taşıyanlarıyız.
Afiş değiliz, tabelada isim değiliz.
Ama sahada ter döken, halkla göz göze gelen, gece gündüz mücadele eden insanlarız.
Ve buradan bir çağrı yapmak istiyorum:
Muğla gibi zorlu bölgelerde,
halkla gönül bağı kuran,
davasına sadakatle bağlı medya temsilcileri, STK’lar ve partililer
yalnız bırakılmamalıdır.
Teşkilat kadrolarında görev alan yöneticilerin,
iletişim ve nezaket konularında davaya yakışır bir duruş sergilemesi şarttır.
Vefayı büyütmek için önce gönülleri kazanmak gerekir.
Aksi hâlde afişler asılır, ama ruh salona giremez.
-Ve sonuç?
Afiş duvarda kaldı.
Vefa içeri giremedi.
Ama biz hâlâ buradayız.
Afiş olmadık, afişin ardında kalmadık.
Gerçeği söyledik, incitmeden, eğmeden.
Not: Bu hikâye tamamen kurgusal ve hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla doğrudan ya da dolaylı bir ilgisi yoktur. Benzerlikler tamamen tesadüfidir.
--