Bir toplumun belleğinde bazen öyle karakterler vardır ki, adı anıldığında yüzler ekşir. Çünkü herkes bilir: O, iyi bir iz bırakmamıştır.
Son günlerde kulaklarımıza çalınan tartışmalar da aslında bu tip bir figürü hatırlatıyor: Kötü adam…
Öyle biri düşünün ki, makamı var ama nezaketi yok. Gücü var ama vicdanı yok. İnsan kazanmak yerine düşman biriktiriyor.
Oysa bilinen bir gerçek var:
“Gücüyle büyüyen, kibriyle küçülür.”
Bugün yaşanan tartışmalarda, annelerin gözyaşına bile değer vermeyen bir dilin dolaşımda olması, işte bu yüzden yaralayıcıdır. Çünkü bir annenin duası da, ahı da yeri gelir dağları yerinden oynatır.
Kıssadan hisse şudur ki:
Kötülük kalıcı değildir, kendini tüketir.
İyiler sabrederse, kötü adam kendi gölgesine yenilir.
Geride kalan ise, iyiliğin ve vicdanın sesi olur.
Tatlı Sert söylemek gerekirse…
Kötü adam belki bugün yüksek perdeden konuşuyor olabilir. Ama gün gelir, sesi yankılanmaz. Çünkü halkın vicdanı kötülüğe değil, iyiliğe kulak verir.