“Tarafsız Medya mı? Ay Güldürmeyin Beni…”

“Bu hafta ‘tarafsız’ görünüp iki cepheden de beslenenlere dair birkaç kelam edelim dedim. Kusura bakmasınlar, ama gülmemek elde değil…”

Tarafsız Medya mı Dediniz? Ay, Affedersiniz, Gülme Geldi.

Eskiden taraflı medya vardı, bilirdik. En azından rengini belli eder, hangi mahallenin sesi olduğunu gizlemezdi.

Şimdi yeni bir tür çıktı: Sözde tarafsız, ama iki yakadan da çorba içen ‘zübük medya’.

Tarafsız görünmek uğruna öyle profesyonel taklalar atıyorlar ki;

bir gün bir tarafın PR'ını yaparken, ertesi gün ötekinin selamını çakıyorlar.

Ama hiç merak etmeyin, etiketleri hep hazır: "Objektifiz, bağımsızız, biz haberciyiz."

Hayır yani, bir tarafı değil iki tarafı da mutlu etmeye çalışmak…

İnsan bir durur, "Ben gazeteci miyim, yoksa politik dansöz mü oldum?" diye sorgular değil mi?

Kendi kamuoyunu manipüle etmek isteyen figürlerin medya kuklalarına dönüştüler.

Bir gün bir belediyeden fon, öbür gün başka bir partiye methiye…

Ama "bağımsız medya"yız demeyi de ihmal etmezler, sanki milletin hafızası balık…

Ben bu yeni nesil basına "çift yönlü otoyol medya" diyorum:

Hangi rüzgâr eserse oraya sinyal verirler.

Tarafsızlık demek bağımsızlık değildir.

Tarafsız gibi görünüp her tarafa hizmet edenin tarafı bellidir: Menfaat.

Ve işin komiği…

Bu sahte tarafsızlar, gerçekten bağımsız olanları “agresif, kontrolsüz, çıkarcı” diye yaftalamaya bayılırlar.

Çünkü gerçek ses, kirli planları susturur.

Ama neyse… Şimdi bir gülme tuttu beni.

Birileri "tarafsız medya" demişti. 

Tarafsız mı? Yoksa sadece doyumsuz mu?

Not: Bu hikâye tamamen kurgusal ve hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla doğrudan ya da dolaylı bir ilgisi yoktur. Benzerlikler tamamen tesadüfidir.