Masal Serimiz Devam Ediyor “Bu masal artık bitsin!”

Bir varmış bir yokmuş…

Uzak diyarlarda, halkın alın teriyle dönen çarkların arasında yaşayan bir Cinli Prens varmış. Bu prens yalnız gezmezmiş; yanında hep kendine güvenen, süslü püslü bir Prenses bulunurmuş.

Bir gün gözleri, halkın sağlık diyarına ait altın işlemeli sihirli faytona kaymış. Fayton, halkın nefesiyle, alın teriyle yürüyen kutsal bir araçmış. Ama Prens gülümsemiş, Prenses de başıyla onaylamış:

“Biz buna binelim, zaten bize yakışır. Kim ne diyebilir ki?”

Böylece el ele verip faytona kurulmuşlar. Fayton, halkın sırtındaki görünmez iplerle çekildikçe onlar keyifle yol almış.

Yolun ortasında, ellerinde kırmızı ışık tutan dev aynalı büyücüler çıkmış:

“Dur bakalım! Hızlı gidiyorsunuz. Bunun bedeli bir kese altın!”

Cinli Prens kaşlarını çatmış, Prenses gülerek fısıldamış:

“Üzülme sevgilim, kendi kesenden verme… Halkın altın torbasından çekiver, kimse fark etmez!”

Ve öyle yapmışlar. Halkın alın teriyle dolan torbadan sessizce altınları çekip büyücüye vermişler.

Ama saray meydanında söylentiler yayılmış:

“Fayton bizimdi, altın bizimdi! Bu Cinli Prens ve Prenses ne hakla bizim sırtımızdan keyif sürer?”

Önce homurdanma olmuş, sonra ses yükselmiş, sonra koca bir koro olmuş:

“Bu masal artık bitsin! Fayton halkındır, altın halkındır!”

Ve denir ki, halkın sesi yükseldiğinde en kudretli prensler bile faytonu bırakıp gölgelere çekilirmiş.