Çoğu zaman bir rota çizeriz. Gitmek istediğimiz yerleri işaretler, yapılacaklar listesi hazırlarız. Ama hayatın en güzel anları, o listenin dışında kalanlardır. Özellikle de Ege yollarında…
Muğla taraflarında yol alırken bunu daha net hissediyorsun. Virajlı yollar, zeytin ağaçları, arada bir karşına çıkan deniz manzarası… Hepsi sana aynı şeyi fısıldıyor: “Acele etme.”
Bir yerde duruyorsun. Belki adı bile olmayan küçük bir çay ocağında. Plastik sandalye, gölgede bir masa, ince belli bardakta sıcak çay… O an fark ediyorsun ki, aslında ihtiyacın olan şey bir tatil planı değil; bir durak.
Şehirde sürekli bir yerlere yetişmeye alışmışız. Ama yol, insana başka bir şey öğretiyor:
Her durak bir kayıp değil, bir kazançtır.
Yan masada oturan iki yabancının sohbetine kulak misafiri oluyorsun. Bir çiftçi, bir esnaf, belki bir yolcu daha… Konu ne olursa olsun, bir noktada hayatın sadeliğine çıkıyor. Ve sen, o sohbetin içinde kendinden bir parça buluyorsun.
Belki de bu yüzden gezi dediğimiz şey sadece görmek değil, hissetmektir.
Bir manzarayı fotoğraflamak değil, içinde biraz kalabilmektir.
Bu köşede sana uzun uzun “şuraya git, bunu ye” listeleri vermeyeceğim.
Onun yerine, yolda karşılaşabileceğin o küçük anları hatırlatacağım.
Çünkü bazen en iyi rehber,
sana yön göstermeyen… sadece durmayı öğretendir.
