ZEHRA ATCI

zehraatci48@hotmail.com 05 Kasım 2018 Pazartesi 10:22 DİĞER KÖŞE YAZILARI

YAŞAMAYA ÇALIŞIYOR İNSAN AMA YANLIŞ YAŞAMAYA

Çok zor gelinirdi o son raddeye.

Yaşayamazdı belki insan o âna kadar.Ya yıpranır ya yıpratmış olurdu. Yok olmasa da belki tükenmiş olurdu.Dayanamazdı bazı zorluklara. O aşamaya gelemezdi kimse. 

Biz geldik. 

Ötesi yoktu

Orda kaldık.
   
"Korkmamayı öğretir hayat"dediler. "İnanmamayı,acımamayı,savaşmayı bazende güvenmemeyi, tek olmayı, tek başına iktidar olmayı..." dediler.
   
Öğrendik.
   
Öğrendi çoğu insan ama yanlış anladı bazıları.Yapmayın etmeyin dediklerimizi yapılması edilmesi gerekenlere uyguladılar. Lütfen yapın dediklerimizi umur dışı bıraktılar. Ayrım yapamadılar ve karıştı yaşam.
   
Yaşamaya çalışıyor insanlar ama yanlış yaşamaya...
   
Ruhu ve aklı başkasındayken bir başkasına sarıldı. Bir başkasını yüreğinde anarak, bir başkası için ağlıyormuş gibi yaptı. Hiç bitmeyecekmiş gibi cebindeki parasını son damlasına kadar harcadı, ama para kazanmak için çaba harcamadı.
Bir şeyde salak yerine konmaktı korkusu şimdi en ufak şeyde gereksizce uyanık olmak en büyük duygusu. Sevilmemekten yakındı ama sevmeyi bilmedi. Değer bekledi, isyan etti ama değer vermedi. Bir kez ayağı tökezledi diye yürümek istemedi. Çelme takıldı diye koyverip uçurumdan atladı. Oysa tutunsa düşmeyip hezarfen gibi uçamaz mıydı? Zaten zor toparlarken bir şeyleri, kendini dağıtacak bağlılıklar yarattı. Hiçbir şey yok dediği hayatında "hiçbir şeylik" arayışına girdi. Nasıl bulabilirdi ki insan olmayan bir şeyi? Yoksa aslında hiç olmak, herşey olabilmek anlamına mı gelirdi? Yanlışları eleştirdi ,yerden yere vurdu , tek cümlede bitirdi. Karanlık çöküp diğerleri kaybolduğunda ise gizlice "o yanlış" ın arkasından gitti. 
   
İnsanlar...
   
İçlerinde kalan son güzel duygulardan da vazgeçti. Son kalan vicdan kırıntılarını sevgi parçacıklarını, inancın kuruyan yapraklarını, aşkın sımsıkı saran dallarını , özlemin dökülen tohumlarını ve ruhun yalnızlığının verdiği o inanılmaz boşluğu, üzerinde kocaman bir "hata" lekesi olan o halının altına süpürdü. Görmezden geldi birçok şeyi, tutunmaya çalıştı. Kendi de içten içe hallettim sandı.
   
Yaşamaya çalışıyor insan.
 
Vermeden almaya çalışıyor.Bakmadan görmeye çalışıyor.Anlamadan yorumlamaya, bilmeden konuşmaya, ufak şeyler feda etmeden büyük şeylere sahip olmaya... Kimse birbirini anlamıyor ve herkes yalnızlaşıyor. Yalnızlaştıkça da kendi yalnızlığında kayboluyor ve kendini dış dünyaya kapatıyor. 
   
Önemli olan gereksizce çabalayarak aydınlıktaki karanlığı görmek değil.Karanlıkta kalmış ve oradan çıkamamış, herşeyi aydınlatabilecek o ışığı görebilmek. Hayatımızın her anında kötüyü değilde iyiyi görmemiz ve yaşamamız ve insani değerlerimizi, vicdanımızı  ruhumuzda tutabilmemiz dileklerimle.

 
108 defa okundu.
YORUM EKLE
    YORUMLAR